चक्रव्यूह भाग 12

चक्रव्यूह भाग 12: कालदगडाचा मार्ग

**शक्ती आश्रम** मधील सावलीच्या हल्ल्याने मनिषा आणि सरलाला एक गोष्ट स्पष्ट झाली होती—कालसर्प संप्रदायाचे अनुयायी त्यांच्यापर्यंत पोहोचले होते, आणि त्यांचा हेतू प्राचीन पुस्तक आणि मंत्रांचा ताबा मिळवणं होता. त्या कालदगडाने त्यांना एक संधी दिली होती—कालदेवच्या अनुयायांचं गुप्त ठिकाण शोधण्याची. पण शास्त्रींनी त्यांना सावध केलं होतं की कालदगड हा केवळ मार्गदर्शक नाही, तर एक शापित वस्तू आहे, जी वापरणाऱ्याचं मन भ्रष्ट करू शकते.

मनिषा आणि सरलाने आश्रमात एक गुप्त खोली तयार केली, जिथे त्या कालदगडाचा अभ्यास करू शकतील. शास्त्रींनी त्यांना सांगितलं की कालदगडाला जागृत करण्यासाठी **संनाद मंत्र** आणि **प्रकाश मंत्र** यांचा एकत्रित उपयोग करावा लागेल, पण त्यांनी इशारा दिला, “हा दगड कालदेवच्या आत्म्याशी जोडलेला आहे. जर तुम्ही त्याचा वापर केला, तर तो तुमच्या मनात प्रवेश करू शकतो.”

मनिषाने कालदगड हातात घेतला, आणि तिला एक थंडगार स्पर्श जाणवला, जणू त्यात काही जीव आहे. तिने आणि सरलाने मंत्रांचा जप सुरू केला, आणि हळूहळू दगडातून एक काळा धूर बाहेर पडला, ज्याने एक भोवऱ्याचा आकार घेतला. त्या भोवऱ्यातून एक अस्पष्ट मार्ग दिसत होता, जो एका अंधाऱ्या गावाकडे जात होता. “हेच ते ठिकाण,” सरलाने थरथरत्या स्वरात सांगितलं. “पण मला असं का वाटतंय की आपण काहीतरी भयंकर गोष्टीकडे चाललो आहोत?”

शास्त्रींनी त्यांना संरक्षण मंत्रांचे ताईत दिले आणि सांगितलं, “त्या गावात कालसर्प संप्रदायाचं गुप्त मंदिर आहे. तिथे तुम्हाला कालदेवच्या अनुयायांचा सामना करावा लागेल. पण सावध राहा—ते तुमच्या मनाला भ्रमित करतील.”

---

अंधाऱ्या गावात

मनिषा आणि सरला त्या भोवऱ्यातून गेल्या, आणि त्यांना एक अंधारं गाव दिसलं, जिथे सूर्यप्रकाश कधीच पोहोचत नसावा. गावात एक भयाण शांतता होती, आणि प्रत्येक घराच्या दारावर कालसर्पाचं चिन्ह कोरलेलं होतं. गावकऱ्यांचे चेहरे भावनाविरहित होते, जणू ते सावल्यांचे गुलाम आहेत. मनिषाच्या मनात एक अस्वस्थता निर्माण झाली, पण तिने धैर्य ठेवलं.

गावाच्या मध्यभागी एक प्रचंड मंदिर होतं, ज्याच्या प्रवेशद्वारावर एक मोठा काळा दगड लटकत होता. त्या दगडातून निळा प्रकाश बाहेर पडत होता, आणि त्यातून मंत्रांचा हलका संनाद ऐकू येत होता. मनिषा आणि सरला मंदिरात प्रवेशल्या, आणि तिथे त्यांना एक स्त्री भेटली, जी स्वतःला **माया** म्हणून ओळखवत होती. तिचे डोळे तीक्ष्ण आणि गूढ होते, आणि तिने सांगितलं की ती कालदेवची शिष्या आहे.

“कालदेव तुम्हाला क्षमा करेल, जर तुम्ही पुस्तक आम्हाला दिलंत,” माया म्हणाली. “त्याच्या योजनेत सामील व्हा, आणि तुम्हाला विश्वाच्या शक्ती मिळतील.” मनिषाने तिच्याकडे संशयाने पाहिलं आणि म्हणाली, “कालदेवचा हेतू विश्वाचा नाश करणं आहे. आम्ही त्याला थांबवू.” मायाने एक कुटिल हास्य केलं आणि म्हणाली, “तुम्हाला वाटतं तुम्ही त्याला थांबवू शकता? तो वेळेच्या पलीकडे आहे. आणि मी तुम्हाला त्याच्यापर्यंत नेईन.”

---

मायाचा खरा चेहरा

मायाने मनिषा आणि सरलाला मंदिराच्या खोलवर नेलं, जिथे एक प्रचंड काळा आरसा होता. त्या आरशातून कालदेवची अस्पष्ट आकृती दिसत होती, जणू तो वेळेच्या भोवऱ्यात अडकला आहे. मायाने सृष्टी मंत्रांचा जप सुरू केला, आणि त्या आरशातून सावल्या बाहेर येऊ लागल्या. “हेच कालदेवचं सैन्य आहे,” ती म्हणाली. “आणि तुम्ही त्यांच्याविरुद्ध लढू शकणार नाही.”

मनिषाने प्रकाश मंत्रांचा वापर करून त्या सावल्यांना दूर ठेवलं, तर सरलाने संनाद मंत्रांनी आरशाची शक्ती कमजोर करण्याचा प्रयत्न केला. पण मायाने एक नवीन मंत्र उच्चारला—**छाया मंत्र**—ज्याने मनिषा आणि सरलाच्या मनात भ्रम निर्माण झाले. मनिषाला तिच्या सासूबाई आणि विजय दिसू लागले, तर सरलाला सावित्रीचा आत्मा दिसला, जो तिला दोष देत होता.

मनिषाने आपल्या मनावर ताबा ठेवला आणि प्रकाश मंत्रांचा जप तीव्र केला. त्या मंत्रांनी मायाचे भ्रम नष्ट केले, आणि सरलाने विनाश मंत्रांनी आरशाला तडा दिला. माया किंचाळत पळून गेली, पण तिने एक इशारा दिला, “कालदेव परत येईल, आणि तुम्ही त्याला थांबवू शकणार नाही.” मंदिरात शांतता पसरली, पण मनिषा आणि सरलाला समजलं की मायाचा पाठलाग करणं आवश्यक आहे.

---

पुढे काय होईल?

मनिषा आणि सरला मायाचा पाठलाग करतात, पण त्या एका गुप्त ठिकाणी पोहोचतात, जिथे कालसर्प संप्रदायाचे अनुयायी एक भयंकर यज्ञ करत आहेत. त्या यज्ञाचा उद्देश कालदेवच्या आत्म्याला पूर्णपणे जागृत करणं आहे.

क्रमशः 

#स्वतःला शोधताना 

#गौरीहर्षल 

शब्दसंख्या 586