चक्रव्यूह भाग 5

चक्रव्यूह भाग 5: अतिंद्रिय शक्तींचे प्रकार

मनिषा आणि सरलाने वाड्याबाहेर पाऊल टाकलं तेव्हा त्यांच्या मनात एक नवीन आशा जागृत झाली होती. पण त्यांच्या मनात अजूनही त्या वाड्याच्या अतिंद्रिय शक्तींचा प्रश्न कायम होता. सावित्रीने त्यांना शापमुक्त केलं होतं, पण त्या शक्तींचं स्वरूप, त्यांचे प्रकार आणि त्यांचा उगम याबद्दल त्यांना अजूनही पूर्ण माहिती नव्हती. मनिषाला वाटत होतं की जर त्या शक्तींचा खरा अर्थ समजला, तर त्या पुन्हा कधीच त्यांच्या आयुष्यात परत येणार नाहीत. त्यामुळे तिने ठरवलं की त्या प्राचीन पुस्तकाचा अभ्यास करून त्या शक्तींचे रहस्य उलगडायचं.

---

प्राचीन पुस्तक आणि नवीन रहस्य

वाड्याबाहेर येताना मनिषाने त्या जुन्या पुस्तकाला आपल्या पिशवीत काळजीपूर्वक ठेवलं होतं. ती आणि सरला एका छोट्या खेड्यातील धर्मशाळेत थांबल्या होत्या, जिथे त्यांना काही काळ सुरक्षित वाटत होतं. त्या रात्री, जेव्हा सगळे शांत झाले, तेव्हा मनिषाने ते पुस्तक उघडलं. त्यातली अक्षरं प्राचीन होती, पण ती आता तिला सहज समजत होती, जणू सावित्रीने तिच्या मनावर काहीतरी जादू केली होती.

“वहिनी, हे पुस्तक आपल्याला सगळं सांगेल,” मनिषा म्हणाली, तिचे डोळे उत्साहाने चमकत होते. “ह्या अतिंद्रिय शक्तींचे प्रकार काय आहेत, आणि त्या कशा निर्माण झाल्या, हे आपल्याला माहीत असायला हवं.”

सरलाने थोडं संकोचत त्या पुस्तकाकडे पाहिलं. “मनिषा, तुला खरंच वाटतं आपण हे पुन्हा उकरून काढायला हवं? आपण आता मुक्त आहोत, मग कशाला पुन्हा त्या भयंकर गोष्टींमध्ये पडायचं?”

मनिषाने तिचा हात हलकेच दाबला आणि म्हणाली, “वहिनी, जर आपल्याला खरंच स्वातंत्र्य हवं असेल, तर आपल्याला या शक्तींचं पूर्ण सत्य माहीत असायला हवं. नाहीतर त्या पुन्हा आपल्या पाठीमागे लागतील.”

सरलाने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि मान हलवली. “ठीक आहे, पण सावध राहू. त्या सावलीचा अंत झाला असला, तरी मला अजूनही वाटतं की या वाड्याचं काहीतरी रहस्य आपल्या मागे आहे.”

मनिषाने पुस्तक उघडलं आणि त्यातल्या पानांवरून बोट फिरवत वाचायला सुरुवात केली. पुस्तकात अतिंद्रिय शक्तींचे प्रकार आणि त्यांचा उगम याबद्दल सविस्तर माहिती होती. तिने आणि सरलाने मिळून त्या शक्तींचे प्रमुख प्रकार समजून घ्यायला सुरुवात केली.

---

अतिंद्रिय शक्तींचे प्रकार

पुस्तकात लिहिलं होतं की अतिंद्रिय शक्ती ही मानवी इच्छा, भावना आणि रक्त यांच्या संयोगातून निर्माण होते. त्या शक्तींचे प्रमुख चार प्रकार होते, जे या वाड्याच्या शापाशी जोडले गेले होते:

1. आत्म्याची शक्ती (सावली):

   ही शक्ती एखाद्या व्यक्तीच्या आत्म्याच्या दूषित भागातून निर्माण होते. त्या वाड्यातली काळी सावली ही सावित्रीच्या आत्म्याचा दूषित भाग होती, जी तिच्या क्रोध आणि दुखातून जन्माला आली होती. ही शक्ती इतरांच्या मनावर ताबा मिळवू शकते आणि त्यांना आपल्या इच्छेनुसार वागायला लावते. सावलीचा अंत झाला होता, पण पुस्तकात असा इशारा होता की जर एखाद्या आत्म्याचा क्रोध पुन्हा जागृत झाला, तर ती शक्ती परत येऊ शकते.

2. रक्ताची शक्ती (शाप):

   ही शक्ती रक्ताच्या बलिदानातून निर्माण होते. वाड्याचा शाप सावित्रीच्या रक्ताने बांधला गेला होता, आणि प्रत्येक पिढीत एका कन्येच्या रक्ताने तो कायम ठेवला जात होता. ही शक्ती इतकी प्रबळ होती की ती वाड्याच्या भिंती आणि जमिनीत रुजली होती. मनिषा आणि सरलाने त्या शापाचा अंत केला होता, पण पुस्तकात असं लिहिलं होतं की जर कोणी पुन्हा रक्ताचा वापर करून मंत्र उच्चारले, तर ती शक्ती परत जागृत होऊ शकते.

3. प्रतिबिंबाची शक्ती (आरसा):

   ही शक्ती आरशातून कार्य करते, जी आत्म्याची आणि वास्तवाची दोन बाजू जोडते. त्या वाड्यातला आरसा हा एक प्रवेशद्वार होता, जिथे आत्मा आणि सावली एकमेकांशी संनाद करत होत्या. ही शक्ती व्यक्तीला त्यांच्या स्वतःच्या भीती आणि इच्छा दाखवते, आणि त्यांचं मन भ्रमात टाकते. मनिषाला आठवत होतं की त्या आरशात तिचं प्रतिबिंब तिला कसं बोलावत होतं. पुस्तकात असं लिहिलं होतं की असे आरसे नष्ट केले तरी त्यांची शक्ती पूर्णपणे नष्ट होत नाही; ती दुसऱ्या माध्यमात स्थानांतरित होऊ शकते.

4. मंत्रांची शक्ती (जादू):

   ही शक्ती प्राचीन मंत्र आणि विधींमधून निर्माण होते. त्या पुस्तकातले मंत्र हे सावित्रीच्या कुटुंबाने शतकांपूर्वी वापरले होते, ज्यामुळे हा शाप बांधला गेला. ही शक्ती सर्वात धोकादायक होती, कारण ती कोणालाही, कधीही वापरता येऊ शकते, जर त्यांच्याकडे योग्य मंत्र आणि रक्त असेल. मनिषाने जे मंत्र उच्चारले, त्याने सावलीचा अंत झाला, पण पुस्तकात असा इशारा होता की चुकीच्या मंत्रांचा वापर केल्यास ती शक्ती अनियंत्रित होऊ शकते.

---

नवीन धोका

पुस्तक वाचताना मनिषाच्या लक्षात आलं की त्या वाड्याच्या शक्ती पूर्णपणे नष्ट झाल्या नसतील. त्या आरशाच्या तुकड्यांमध्ये अजूनही काही शक्ती शिल्लक असण्याची शक्यता होती. तिने सरलाला हे सांगितलं, “वहिनी, आपल्याला त्या वाड्यात परत जावं लागेल. त्या आरशाच्या तुकड्यांना नष्ट करावं लागेल, नाहीतर कोणीतरी पुन्हा त्या शक्तीचा वापर करू शकतं.”

सरलाचा चेहरा पांढराफटक पडला. “मनिषा, तू वेडी झाली आहेस का? आपण तिथून नशीबाने सुटलो, आणि आता तू पुन्हा तिथे जायचं म्हणतेस?”

“वहिनी, जर आपण आता हे थांबवलं नाही, तर त्या सासू-सासऱ्यांना किंवा अजय-विजयला त्या शक्ती परत मिळू शकतात. आणि मग आपण कधीच सुरक्षित राहणार नाही,” मनिषाने ठामपणे सांगितलं.

सरलाने काही क्षण विचार केला आणि मग म्हणाली, “ठीक आहे, पण यावेळी आपण एकट्या जाणार नाही. आपल्याला कोणाचीतरी मदत घ्यायला हवी.”

---

मदतीचा शोध

मनिषा आणि सरलाने त्या खेड्यातील एका जुन्या विद्वान गृहस्थांना शोधलं, ज्यांना प्राचीन शाप आणि जादूबद्दल माहिती होती. त्यांचं नाव होतं पांडुरंग शास्त्री. शास्त्रींनी त्यांचं सगळं ऐकून घेतलं आणि म्हणाले, “तुम्ही जे केलं, ते खूप धाडसी होतं. पण तुम्ही ज्या शक्तींशी खेळलात, त्या इतक्या सहज नष्ट होत नाहीत. त्या आरशाच्या तुकड्यांमध्ये अजूनही प्रतिबिंबाची शक्ती आहे, आणि ती कोणाच्याही मनाला भ्रमात टाकू शकते.”

“मग आता आम्ही काय करायचं?” मनिषाने विचारलं.

शास्त्रींनी एक जुना ताईत काढला आणि म्हणाले, “ह्या ताईतात एक मंत्र आहे, जो त्या शक्तींना कायमचा नष्ट करू शकतो. पण त्यासाठी तुम्हाला त्या वाड्यात जाऊन त्या तुकड्यांना एकत्र करावं लागेल आणि मंत्रांचा विधी पूर्ण करावा लागेल. आणि हा विधी करताना तुम्हाला तुमच्या मनावर पूर्ण ताबा ठेवावा लागेल, नाहीतर ती शक्ती तुम्हाला पुन्हा आपल्या जाळ्यात ओढेल.”

---

वाड्यात परत

मनिषा आणि सरला, शास्त्रींच्या मार्गदर्शनाखाली, पुन्हा त्या वाड्यात परतल्या. वाड्याचं वातावरण आता मृतवत वाटत होतं, जणू त्याचं सगळं जीवन निघून गेलं होतं. त्यांनी त्या खोलीत प्रवेश केला, जिथे त्या आरशाचे तुकडे पडले होते. त्या तुकड्यांमधून एक मंद निळा प्रकाश अजूनही येत होता.

मनिषाने त्या तुकड्यांना एकत्र केलं, आणि सरलाने शास्त्रींनी दिलेल्या मंत्रांचा जप सुरू केला. पण तेवढ्यात खोलीत एक काळी सावली पुन्हा आकार घेऊ लागली. ती सावली आता सावित्री नव्हती, तर त्या वाड्याच्या सासूबाईंची होती. तिच्या डोळ्यात क्रोध आणि सूडाची भावना होती.

“तुम्ही माझी सगळी मेहनत वाया घालवली,” ती किंचाळली. “पण मी तुम्हाला इथेच संपवेन!”

मनिषाने आपल्या मनावर ताबा ठेवला आणि मंत्रांचा जप सुरू ठेवला. सरलाने त्या सावलीला अडवण्यासाठी पुढे उडी घेतली, आणि दोघींनी मिळून त्या शक्तीला सामोरं गेलं. मंत्रांच्या शक्तीने ती सावली हळूहळू कमजोर होत गेली, आणि शेवटी ती एका किंचाळीत नाहीशी झाली.

---

अंतिम मुक्ती

जेव्हा मंत्र पूर्ण झाले, तेव्हा त्या तुकड्यांमधून एक प्रचंड प्रकाश बाहेर पडला आणि ते पूर्णपणे नष्ट झाले. खोलीत आता एक शांतता पसरली होती. मनिषा आणि सरलाने एकमेकींकडे पाहिलं.

त्यांच्या डोळ्यात समाधान दिसत होतं.

शास्त्रींनी त्यांना बाहेर येताना सांगितलं, “आता या वाड्याची सगळी शक्ती नष्ट झाली आहे. पण तुम्ही हे पुस्तक सुरक्षित ठेवा, कारण त्यातली माहिती भविष्यात कोणाला तरी उपयोगी पडू शकते.”

मनिषा आणि सरलाने त्या खेड्यात परत येऊन एक नवीन आयुष्य सुरू केलं. त्यांनी ठरवलं की त्या आता इतर अशा स्त्रियांना मदत करतील, ज्या अशा शक्तींच्या किंवा अत्याचारांच्या बळी ठरतात.

पण खरोखरच असं काही घडणार होतं का? की त्या गावात आल्यानंतर त्यांच्यासाठी काही नवीन आव्हान समोर उभी ठाकणार होती? 

क्रमशः 

ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे 

#स्वतःला_शोधताना  

#गौरीहर्षल  

शब्दसंख्या: 1117