चक्रव्यूह भाग 7

चक्रव्यूह भाग 7: सावलीचा पुनर्जन्म 

(भाग सहा मध्ये काही पॉईंट ऍड करायचे राहून गेले होते त्यामुळे भाग सात त्यापुढे कंटिन्यू होत आहे. सो काही गोष्टी रिपीट वाटतील. )

मनिषा आणि सरला यांनी वाड्यातील सावित्रीच्या आत्म्याला मुक्त केलं होतं, आणि त्या प्राचीन मंत्रांच्या शक्तीने शापाचा अंत केला होता. पण त्यांच्या मनात एक अस्वस्थता कायम होती. त्या मंत्रांचं रहस्य पूर्णपणे उलगडलं नव्हतं, आणि वाड्यातील त्या भयाण वातावरणाचा प्रभाव अजूनही त्यांच्या मनावर होता. पांडुरंग शास्त्रींनी त्यांना सावध राहण्याचा इशारा दिला होता—मंत्रांचं सामर्थ्य जितकं रक्षक होतं, तितकंच ते धोकादायकही होतं. मनिषा आणि सरलाने ठरवलं की त्या पुस्तकातील मंत्रांचा सखोल अभ्यास करतील, पण त्याचवेळी वाड्याच्या भूतकाळावर नजर ठेवतील.

खेड्यात परतल्यानंतर त्यांनी शास्त्रींच्या घरी पुस्तक ठेवलं आणि त्यांच्यासोबत मंत्रांचा अर्थ समजून घ्यायला सुरुवात केली. पण त्याच रात्री, गावात एक विचित्र बातमी पसरली—वाड्याच्या दिशेने पुन्हा निळा प्रकाश दिसला होता, आणि काही लोकांनी रात्री तिथे काळ्या सावल्या फिरताना पाहिल्या होत्या. “हे कसं शक्य आहे?” सरलाने घाबरलेल्या स्वरात विचारलं. “आपण त्या सावलीचा अंत केला, मग आता हे काय आहे?”

मनिषाच्या मनात शंका निर्माण झाली. तिला आठवत होतं की सासूबाई आणि विजय यांना मंत्रांची काही प्रमाणात माहिती होती. “कदाचित त्यांनी पुन्हा काहीतरी केलं असेल,” ती म्हणाली. शास्त्रींनी पुस्तक उघडलं आणि त्यातल्या एका पानावर बोट ठेवलं. “ह्या मंत्रांचा एक गुणधर्म आहे,” ते म्हणाले. “ते एकदा जागृत झाले की त्यांचा प्रभाव पूर्णपणे नष्ट होण्यासाठी वेळ लागतो. आणि जर कोणी पुन्हा सृष्टी मंत्रांचा वापर केला, तर त्या शक्ती परत जागृत होऊ शकतात.”

---

वाड्याकडे परत

मनिषा आणि सरलाने ठरवलं की त्या पुन्हा वाड्यात जाऊन तपास करतील. शास्त्रींनी त्यांना सावधगिरी बाळगण्याचा सल्ला दिला आणि त्यांना संनाद मंत्रांचा एक संच दिला, ज्यामुळे त्या वाड्यातील आत्म्यांशी जोडणी करू शकतील. “पण लक्षात ठेवा,” शास्त्री म्हणाले, “ह्या मंत्रांचा वापर करताना तुमचं मन पूर्णपणे शुद्ध असलं पाहिजे. नाहीतर तुम्ही स्वतःला धोक्यात टाकाल.”

वाड्यात पोहोचताच त्यांना एक अस्वस्थ वातावरण जाणवलं. घराच्या भिंतींवर विचित्र चिन्हं कोरलेली दिसत होती, आणि हवेत एक थंडगार झुळूक वाहत होती. मनिषाने सरलाकडे पाहिलं आणि म्हणाली, “आपल्याला सावध राहावं लागेल. इथे काहीतरी भयंकर घडतंय.” त्या मुख्य हॉलमध्ये पोहोचल्या, जिथे त्या आधी सावलीशी लढल्या होत्या. तिथे एक नवीन आरसा भिंतीवर लटकलेला दिसला, आणि त्यातून निळा प्रकाश बाहेर पडत होता.

अचानक, सासूबाई आणि विजय तिथे प्रकट झाले. त्यांचे चेहरे क्रोधाने आणि विजयाने उजळले होते. “तुम्ही परत आलात?” सासूबाई किंचाळल्या. “पण यावेळी तुम्ही आम्हाला थांबवू शकणार नाही. आम्ही नवीन मंत्र शोधले आहेत, आणि हा वाडा पुन्हा आमच्या ताब्यात येईल!”

मनिषाच्या लक्षात आलं की सासूबाई आणि विजय यांनी कन्याशक्ती संप्रदायाच्या भ्रष्ट शाखेच्या मंत्रांचा वापर केला होता. त्यांनी सृष्टी मंत्रांचा वापर करून एक नवीन सावली निर्माण करण्याचा प्रयत्न केला होता, जी आता त्या आरशातून बाहेर येत होती. त्या सावलीची आकृती मागच्या सावलीपेक्षा जास्त भयंकर होती—तिचे डोळे लाल रंगाने चमकत होते, आणि तिच्या हातातून काळा धूर बाहेर पडत होता.

---

### **मंत्रांचा संनाद**

मनिषाने आपल्या मनावर ताबा ठेवला आणि शास्त्रींनी दिलेले संनाद मंत्रांचा जप सुरू केला. तिच्या आवाजात एक वेगळीच शक्ती होती, आणि त्या मंत्रांनी खोलीत एक सकारात्मक ऊर्जा निर्माण केली. सरलाने तिच्या बाजूने विनाश मंत्रांचा जप सुरू केला, ज्यामुळे सावलीच्या शक्तीवर आघात होऊ लागला. पण सासूबाई आणि विजयनेही सृष्टी मंत्रांचा वापर करून सावलीला आणखी शक्ती दिली.

खोलीत आता मंत्रांचा एक प्रचंड संनाद सुरू झाला होता. निळा प्रकाश आणि काळा धूर एकमेकांशी भिडत होते, आणि वाड्याच्या भिंती थरथरू लागल्या. मनिषाला जाणवत होतं की ही लढाई आधीपेक्षा जास्त कठीण आहे. तिने सरलाला इशारा दिला, “आपल्याला आरशाची शक्ती नष्ट करावी लागेल. तोच या सावलीचा स्रोत आहे.”

सरलाने आपली सारी शक्ती एकवटली आणि संनाद मंत्रांचा वापर करून आरशाच्या आत प्रवेश करण्याचा प्रयत्न केला. तिला तिथे एक भोवरा दिसला, ज्यामध्ये अनेक आत्मे अडकलेले होते. “मनिषा, हा आरसा सावित्रीच्या आत्म्याला मुक्त करण्यापूर्वीच्या शापाचा भाग आहे!” ती ओरडली. मनिषाने तात्काळ मुक्ति मंत्रांचा जप सुरू केला, ज्यामुळे त्या भोवऱ्यातून एक तीव्र प्रकाश बाहेर पडला.

पण सासूबाई आणि विजयने त्यांना थांबवण्याचा प्रयत्न केला. विजयने मनिषावर हल्ला केला, पण सरलाने त्याला मंत्रांच्या शक्तीने थांबवलं. सासूबाईने एक नवीन मंत्र उच्चारायला सुरुवात केली, ज्यामुळे सावली आणखी शक्तिशाली होऊ लागली. मनिषाला आता समजलं की ही लढाई जिंकण्यासाठी तिला स्वतःच्या मनातील भीतीवर मात करावी लागेल.

---

मनाची शक्ती

मनिषाने डोळे बंद केले आणि आपल्या मनात सावित्रीच्या आत्म्याचं स्मरण केलं. तिला सावित्रीचा आवाज ऐकू आला, “तुझ्या मनात शुद्धता आहे, मनिषा. त्या शुद्धतेने मंत्रांना सामर्थ्य दे.” मनिषाने आपल्या मनातील सारी भीती आणि संशय बाजूला ठेवले आणि मुक्ति मंत्रांचा जप पूर्ण केला. त्या मंत्रांच्या शक्तीने त्या नवीन आरशातून एक प्रचंड प्रकाश बाहेर पडला, आणि तो पूर्णपणे नष्ट झाला.

सावली किंचाळत नाहीशी झाली, आणि सासूबाई आणि विजय जमिनीवर कोसळले. त्यांची सारी शक्ती संपली होती. मनिषा आणि सरला थकून गेल्या होत्या, पण त्यांच्या चेहऱ्यावर विजयाचा आनंद होता. त्यांनी पुन्हा एकदा वाड्याला शापमुक्त केलं होतं.

---

नवीन प्रश्न

लढाई संपल्यानंतर मनिषा आणि सरलाने वाड्याच्या खोलीत तपास केला. त्यांना तिथे एक जुनं पत्र सापडलं, ज्यात कन्याशक्ती संप्रदायाच्या भ्रष्ट शाखेच्या एका गुप्त ठिकाणाचा उल्लेख होता. पत्रात असं लिहिलं होतं की त्या ठिकाणी मंत्रांचं एक मोठं भांडार आहे, ज्याचा वापर करून कोणीही विश्वावर नियंत्रण मिळवू शकतं. मनिषाच्या मनात एक नवीन प्रश्न निर्माण झाला—जर सासूबाई आणि विजय यांना या ठिकाणाची माहिती होती, तर आणखी कोणाला याबद्दल माहिती आहे?

त्या रात्री, जेव्हा त्या शास्त्रींकडे परतल्या, तेव्हा त्यांनी त्या पत्राबद्दल सांगितलं. शास्त्रींचा चेहरा गंभीर झाला. “हे ठिकाण अत्यंत धोकादायक आहे,” ते म्हणाले. “तिथे फक्त मंत्रच नाहीत, तर त्या मंत्रांना जागृत करणाऱ्या प्राचीन शक्तीही आहेत. तुम्हाला सावध राहावं लागेल.”

मनिषा आणि सरलाने एकमेकांकडे पाहिलं. त्यांना समजलं होतं की त्यांचा प्रवास अजून संपलेला नाही. वाड्यातील शाप हा फक्त सुरुवात होती. आता त्यांना मंत्रांचं खरं रहस्य उलगडायचं होतं, आणि त्यासाठी त्यांना त्या गुप्त ठिकाणापर्यंत जावं लागणार होतं.

---

पुढे काय होईल?

मनिषा आणि सरला त्या गुप्त ठिकाणाचा शोध घेण्यासाठी तयार होतात, पण त्यांना एक नवीन धोका सामोरा येतो—कन्याशक्ती संप्रदायाच्या भ्रष्ट शाखेचा एक शक्तिशाली सदस्य, जो त्यांच्या प्रत्येक हालचालीवर नजर ठेवतो आहे. 

क्रमशः 

#स्वतःला शोधताना 

#गौरीहर्षल 

शब्दसंख्या: 915