चक्रव्यूह भाग 4

चक्रव्यूह भाग 4

अंधारात बुडालेल्या त्या खोलीत एक अस्वस्थ शांतता पसरली होती. मनिषाच्या हृदयाचे ठोके इतके जोरात पडत होते की तिला स्वतःचाच आवाज ऐकू येत होता. तिच्या हातातून रक्त टपकत होतं, आणि त्या वर्तुळात निर्माण झालेली चमक आता हळूहळू मंदावत होती. सरला तिच्या शेजारी उभी होती, तिचे डोळे भीती आणि आशेने मिश्रित भावनांनी भरलेले होते. त्या सावलीचा किंचाळणारा आवाज आता थांबला होता, पण मनिषाला खात्री नव्हती की त्या प्राचीन शापाचा खरंच अंत झाला आहे की ही फक्त त्या भयंकर योजनेची सुरुवात आहे.

---

प्रकाश आणि सावली

खोलीत अचानक एक मंद प्रकाश पसरला. तो प्रकाश त्या आरशातून येत होता, पण आता तो निळा नव्हता; तो एक उबदार, पिवळसर प्रकाश होता, जणू सूर्याची किरणं त्या अंधारात शिरली होती. मनिषाने हळूच डोळे उघडले आणि पाहिलं की त्या आरशात आता तिचं प्रतिबिंब नाही, तर एक अस्पष्ट आकृती दिसत होती. ती आकृती एका तरुण स्त्रीची होती, जिच्या डोळ्यात शतकांचा दुख आणि क्रोध दिसत होता.

“तू कोण आहेस?” मनिषाने थरथरत्या आवाजात विचारलं. तिच्या हातातलं पुस्तक अजूनही होतं, आणि ती त्याला घट्ट पकडून होती.

आकृतीने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाली, “मी आहे या वाड्याची पहिली मालकीण, जिच्या रक्ताने हा शाप बांधला गेलाय. माझं नाव आहे सावित्री.” तिचा आवाज इतका गंभीर होता की मनिषाच्या अंगावर शहारा आला.

“सावित्री?” सरलाने आश्चर्याने विचारलं. “म्हणजे तू... ती कन्या?”

सावित्रीने हलकेच मान हलवली. “हो, मी तीच आहे. पण मी स्वतःच्या इच्छेने हा शाप स्वीकारला नव्हता. माझ्या पतीने आणि त्याच्या कुटुंबाने मला या वाड्यात अडकवून ठेवलं, जेणेकरून त्यांच्या संपत्तीचं रक्षण व्हावं. त्यांनी माझं रक्त आणि माझ्या आत्म्याचा वापर करून हा शाप निर्माण केला, ज्यामुळे हा वाडा आणि त्याची संपत्ती कायम त्यांच्या ताब्यात राहील. पण त्यासाठी प्रत्येक पिढीत एका कन्येला बळी द्यावं लागतं.”

मनिषाला आता सगळं स्पष्ट होत होतं. “म्हणजे तुझ्या रक्ताने हा शाप सुरू झाला, आणि आता माझ्या रक्ताने तो संपवायचा आहे?”

सावित्रीने तिच्याकडे पाहिलं आणि म्हणाली, “हो, पण त्या पुस्तकात जे लिहिलं आहे, ते पूर्ण सत्य नाही. त्या शापाला तोडण्यासाठी निष्पाप आत्म्याचा बळी द्यावा लागेल, पण तो बळी तुझा किंवा तुझ्या मुलीचा नाही. तो बळी आहे त्या सावलीचा, जी माझ्या आत्म्याचा दूषित भाग बनली आहे.”

“पण ती सावली तर आता गायब झाली,” सरलाने घाबरलेल्या स्वरात म्हटलं. “आणि त्या स्फोटानंतर काय झालं, हे आम्हाला कळलंच नाही.”

सावित्रीने एक मंद हास्य केलं. “ती सावली गायब झाली नाही, ती अजूनही इथे आहे. ती तुमच्या मागे आहे.” तिचे शब्द ऐकताच मनिषा आणि सरला घाबरून मागे वळल्या, पण तिथे कोणीच नव्हतं. पण खोलीच्या कोपऱ्यात एक काळीकुट्ट आकृती हळूहळू आकार घेत होती.

“तुम्ही जे वर्तुळ काढलं आणि जे मंत्र उच्चारले, त्याने त्या सावलीला कमजोर केलं आहे,” सावित्री म्हणाली. “पण ती पूर्णपणे नष्ट करण्यासाठी तुम्हाला त्या आरशात प्रवेश करावा लागेल. तिथे ती सावली तिच्या मूळ रूपात आहे. आणि तिथेच तुम्ही तिला पराभूत करू शकता.”

मनिषाने सरलाकडे पाहिलं. सरलाच्या डोळ्यात भीती होती, पण तिने हळूच मान हलवली. “मनिषा, मी तुझ्यासोबत आहे. आपण हे संपवू.”

_____________

आरशातील प्रवास

मनिषाने पुस्तक उघडलं आणि त्यातल्या शब्दांचा अभ्यास केला. सावित्रीने त्यांना मार्गदर्शन केलं, “त्या आरशात प्रवेश करण्यासाठी तुम्हाला तुमचं रक्त पुन्हा वापरावं लागेल. पण यावेळी तुम्ही दोघींनी एकमेकींच्या हातात हात घालून त्या वर्तुळात उभं राहावं. आणि मग मी तुम्हाला त्या सावलीपर्यंत घेऊन जाईन.”

मनिषा आणि सरलाने एकमेकींचे हात घट्ट पकडले. मनिषाने पुन्हा तिच्या हातावर चाकूने काप घेतला, आणि सरलानेही तसंच केलं. त्यांचं रक्त त्या वर्तुळात टपकलं, आणि खोलीत पुन्हा एक तीव्र प्रकाश पसरला. आरसा आता चमकू लागला, आणि त्यात एक भोवरा तयार झाला, जणू तो त्यांना आत खेचत होता.

“तयार आहात?” सावित्रीने विचारलं.

“हो,” मनिषा आणि सरलाने एकाच वेळी उत्तर दिलं. त्यांनी डोळे बंद केले आणि त्या भोवऱ्यात उडी घेतली.

जेव्हा त्यांनी डोळे उघडले, तेव्हा त्या एका विचित्र ठिकाणी होत्या. तिथे सगळं काळं आणि धुक्याचं होतं, जणू त्या कुठल्यातरी स्वप्नात अडकल्या होत्या. समोर ती सावली उभी होती, पण आता ती एका राक्षसी रूपात होती. तिचे डोळे आगीसारखे लाल होते, आणि तिच्या हातात एक काळी तलवार होती.

“तुम्ही माझ्यापर्यंत पोहोचल्या, पण इथून तुम्ही जिवंत बाहेर पडणार नाही,” सावली किंचाळली.

मनिषाने पुस्तक उघडलं आणि त्यातले मंत्र पुन्हा उच्चारायला सुरुवात केली. सावलीने त्यांच्यावर हल्ला केला, पण सरलाने तिला अडवण्यासाठी पुढे उडी घेतली. “मनिषा, तू मंत्र पूर्ण कर!” सरला किंचाळली, आणि तिने सावलीला आपल्या हाताने धक्का दिला.

मनिषाने शेवटचे शब्द उच्चारले, आणि त्या ठिकाणी एक प्रचंड प्रकाश पसरला. सावली किंचाळत होती, आणि तिचं रूप हळूहळू विघटित होत होतं. पण त्या स्फोटात मनिषा आणि सरलाही खेचल्या गेल्या.

---

शापमुक्ती

जेव्हा मनिषाने पुन्हा डोळे उघडले, तेव्हा ती आणि सरला त्या खोलीत परत आल्या होत्या. पण आता तो आरसा तिथे नव्हता. त्याच्या जागी फक्त काही तुटलेल्या काचेचे तुकडे पडले होते. सावित्री त्यांच्यासमोर उभी होती, आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक शांत हास्य होतं.

“अखेरीस तुम्ही करून दाखवलं,” सावित्री म्हणाली. “त्या सावलीचा अंत झाला, आणि माझा आत्मा आता मुक्त आहे. हा शाप आता कायमचा संपला.”

“पण आमच्या सासू-सासऱ्यांचं काय?” सरलाने विचारलं. “ते अजूनही आम्हाला सोडणार नाहीत.”

सावित्रीने हसत म्हटलं, “काळजी करू नको. त्या सावलीचा अंत झाला, म्हणजे त्यांची शक्तीही संपली. आता ते फक्त सामान्य माणसं आहेत. आणि तुम्ही आता स्वतंत्र आहात.”

मनिषा आणि सरलाने एकमेकींकडे पाहिलं. त्यांच्या डोळ्यात आनंदाश्रू तरळले. त्यांनी सावित्रीला धन्यवाद दिले, आणि ती हळूहळू प्रकाशात विलीन झाली.

---

नवीन सुरुवात

सकाळ झाली तेव्हा वाड्यात एक विचित्र शांतता होती. सासू-सासरे, अजय आणि विजय सगळे घाबरलेले आणि गोंधळलेले दिसत होते. त्यांना काहीच कळत नव्हतं. मनिषा आणि सरलाने ठरवलं की आता त्यांना या वाड्यात राहायचं नाही. त्यांनी आपलं सामान बांधलं आणि वाड्याबाहेर पाऊल टाकलं.

बाहेरच्या सूर्यप्रकाशात त्यांना एक नवीन आशा दिसत होती. सरलाने मनिषाचा हात धरला आणि म्हणाली, “आता आपण आपलं आयुष्य नव्याने सुरू करू.”

मनिषाने हसत मान हलवली. “हो, आणि यावेळी आपण कोणालाही आपल्यावर अत्याचार करू द्यायचा नाही.”

त्यांनी मागे वळून वाड्याकडे पाहिलं. तो वाडा आता फक्त एक जुनं घर वाटत होतं, जणू त्याचा सगळा भूतकाळ गळून पडला होता.

क्रमशः 

(ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे आणि कोणत्याही अत्याचाराचं समर्थन करत नाही. मनिषा आणि सरलाच्या संघर्षातून स्त्रियांच्या सामर्थ्याचं आणि स्वातंत्र्याच्या शोधाचं चित्रण केलं आहे.)  

#स्वतःला_शोधताना  

#गौरीहर्षल  

शब्दसंख्या:  934