चक्रव्यूह भाग 2

चक्रव्यूह भाग 2

मनिषाच्या डोक्यात आता एकच विचार घोळत होता—त्या दरवाजाचं रहस्य आणि त्यातून सुटण्याचा मार्ग. त्या वाड्याच्या भिंती, प्रत्येक कोपरा, आणि त्या विचित्र सावल्या तिला सतत अस्वस्थ करत होत्या. सरलाच्या अनुभवाने तिच्या मनात भीती तर निर्माण केली होती, पण त्याचबरोबर एक विचित्र हट्टही जागा झाला होता—ह्या चक्रव्यूहातून बाहेर पडायचंच! ती ठरवलं की आता ती गप्प बसणार नाही, काहीही झालं तरी त्या दरवाजाचं रहस्य तिला उलगडायचं होतं.

---

रात्रीचा अंधार आणि एक नवीन रहस्य

त्या रात्री वाड्यात एक अस्वस्थ शांतता पसरली होती. सगळे झोपले होते, किंवा तसं तरी मनिषाला वाटत होतं. ती स्वयंपाकघरात बसून चहाचा कप हातात घेऊन विचार करत होती. सरलाच्या शब्दांनी तिच्या मनात घर केलं होतं—‘हुबेहूब माझी जिवंत प्रतिकृती...’ हे कसं शक्य होतं? आणि जर सरला तिच्या माहेरी पोहोचली होती, तर तिथे तिची प्रतिकृती कोण होती? ह्या वाड्यात काहीतरी अतिंद्रिय शक्ती आहे, याची तिला खात्री पटत होती. पण ती शक्ती काय आहे, आणि ती का त्यांना इथे अडकवून ठेवतेय, हे तिला समजत नव्हतं.

तेवढ्यात तिला एक विचित्र आवाज ऐकू आला. तो आवाज स्वयंपाकघरातून नव्हता, तर वाड्याच्या त्या निषिद्ध खोलीच्या दिशेने येत होता. एक टपटप असा आवाज, जसं कोणीतरी पाण्यात पाय टाकून चालत आहे. मनिषाच्या अंगावर काटा आला. तिने कप खाली ठेवला आणि हळूच दारापर्यंत गेली. त्या खोलीच्या दिशेने जाणारी पावलं तिला ऐकू येत होती, पण कोणीतरी तिथे जाण्याची शक्यता नव्हती. सासू-सासरे, अजय आणि विजय सगळे आपापल्या खोलीत होते. मग हा आवाज कोणाचा?

तिने हिम्मत करून स्वयंपाकघरातून बाहेर पाऊल टाकलं. गल्लीच्या अंधारात तिला काहीच दिसत नव्हतं, पण त्या टपटप आवाजाने तिला त्या खोलीपर्यंत खेचलं. ती जसजशी जवळ जात होती, तसतसं तिच्या हृदयाचे ठोके वाढत होते. खोलीच्या दारापाशी ती थांबली. दार अर्धवट उघडं होतं, आणि आतून एक मंद निळा प्रकाश बाहेर येत होता. तिने हळूच डोकं आत घातलं.

खोलीच्या मध्यभागी एक मोठा आरसा होता. तो आरसा तिने याआधी कधी पाहिला नव्हता. त्याच्या काठावर विचित्र नक्षी कोरलेली होती, आणि त्यातून तो निळा प्रकाश बाहेर पडत होता. पण जे तिला धक्का बसलं, ते म्हणजे त्या आरशात तिचंच प्रतिबिंब दिसत होतं—पण ती तिथे उभीच नव्हती! त्या प्रतिबिंबातली मनिषा हसत होती, आणि तिच्या डोळ्यात एक विचित्र चमक होती. ती मनिषा तिच्याकडे पाहून हसत होती, आणि मग तिने हळूच हात उचलून तिला आत बोलावलं.

मनिषाच्या पायाला जणू खिळे बसले. ती पुढे जाऊ की मागे फिरू, हेच तिला कळत नव्हतं. तेवढ्यात त्या आरशातली मनिषा बोलली, “इथे ये, मनिषा. तुला सगळं कळेल.” तिचा आवाज इतका भयाण होता की मनिषाच्या अंगावर शहारा आला. तिने मागे वळून पळायचं ठरवलं, पण तेवढ्यात तिच्या मागून कोणीतरी तिचा हात पकडला.

“काय करतेयस इथे?” हा आवाज सरलाचा होता. मनिषा घाबरून तिच्याकडे वळली. सरलाचा चेहरा पांढराफटक पडला होता. तिचे डोळे भीतीने मोठे झाले होते. “तुला इथे यायचं नाही, मी सांगितलं होतं ना? चल, लवकर बाहेर!” सरलाने तिला ओढतच खोलीच्या बाहेर आणलं आणि दार लावलं.

“वहिनी, त्या खोलीत काय आहे? तो आरसा... आणि ती माझी प्रतिकृती...” मनिषा घाबरलेल्या स्वरात बोलत होती. सरलाने तिचे खांदे पकडले आणि तिला शांत करत म्हणाली, “त्या खोलीबद्दल जास्त विचार करू नको. तिथे जे आहे, ते आपल्याला समजणार नाही. पण तिथे गेलंस, तर तुझं आयुष्य उद्ध्वस्त होईल. माझ्यासारखं.”

“पण वहिनी, आपण असं कसं चालू देऊ? आपल्याला इथून बाहेर पडायचंय ना?” मनिषाने तिचा हात धरत विचारलं. सरलाने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाली, “मनिषा, तुला वाटतंय मी प्रयत्न नाही केले? पण ह्या वाड्यातून सुटण्याचा मार्ग नाही. त्या दरवाजातून तू बाहेर गेलीस, तरी परत इथेच येशील. आणि प्रत्येक वेळी तुझी अवस्था माझ्यापेक्षा वाईट होत जाईल.”

“पण का? हे सगळं कशासाठी?” मनिषाने चिडून विचारलं. सरलाने तिच्याकडे पाहिलं आणि हळूच म्हणाली, “ह्या वाड्याला एक शाप आहे, मनिषा. आणि तो शाप आपल्या रक्ताशी जोडला गेलेला आहे. तुला सासूबाईंचं बोलणं ऐकलंय ना? त्यांना मुलगी हवीय. पण ती मुलगी कुठल्याही सामान्य मुलीसारखी नाही. ती एक खास मुलगी असेल, जी ह्या वाड्याची मालकीण बनेल. आणि त्या मुलीच्या जन्मासाठी त्यांना आपली गरज आहे.”

मनिषाच्या डोक्यात आता सगळं घोळत होतं. “म्हणजे आपण फक्त त्यांच्यासाठी...?” ती बोलता बोलता थांबली. सरलाने मान हलवली आणि म्हणाली, “हो, आपण फक्त त्यांच्यासाठी इथे आहोत. आणि जोपर्यंत ती मुलगी जन्माला येत नाही, तोपर्यंत आपल्याला इथेच राहावं लागेल.”

---

एक नवीन योजना

दुसऱ्या दिवशी सकाळी मनिषाने ठरवलं की ती आता गप्प बसणार नाही. त्या वाड्यातून सुटण्यासाठी तिला काहीतरी करायचं होतं. तिने सरलाला पुन्हा गाठलं आणि तिला विचारलं, “वहिनी, त्या खोलीत काय आहे हे आपल्याला शोधायचं आहे. जर त्या आरशात काही शक्ती आहे, तर ती आपल्या फायद्यासाठी वापरता येईल का?”

सरलाने तिच्याकडे आश्चर्याने पाहिलं. “तुला वेड लागलंय का? त्या खोलीत जाणं म्हणजे मरणाला आमंत्रण देण्यासारखं आहे!” पण मनिषा ऐकायच्या मन:स्थितीत नव्हती. तिने सरलाचा हात धरला आणि म्हणाली, “वहिनी, आपण दोघी मिळून काहीतरी करू शकतो. त्या दरवाजातून बाहेर जाण्याचा मार्ग आहे, आणि त्या आरशात काहीतरी रहस्य आहे. आपण प्रयत्न नाही केले, तर कायम इथेच अडकून राहू.”

सरलाने काही क्षण विचार केला आणि मग हळूच म्हणाली, “ठीक आहे. पण आपल्याला खूप सावध राहावं लागेल. सासूबाई आणि सासरे सगळ्यांवर लक्ष ठेवतात. आणि विजय...” ती बोलता बोलता थांबली. तिच्या डोळ्यात भीती दिसत होती. मनिषाने तिचा हात घट्ट पकडला आणि म्हणाली, “काळजी करू नको. आपण दोघी आहोत. आणि आपल्याला हे करायचंच आहे.”

त्या दोघींनी ठरवलं की रात्री, जेव्हा सगळे झोपलेले असतील, तेव्हा त्या त्या खोलीत जाणार. मनिषाने त्या खोलीच्या दाराची चावी शोधण्याचा प्रयत्न केला, पण तिला काहीच सापडलं नाही. शेवटी तिने ठरवलं की त्या खोलीचं कुलूप तोडावं लागेल. सरलाने तिला एक जुनी लोखंडी रॉड आणून दिली, जी त्यांनी स्वयंपाकघरातल्या जुन्या सामानातून शोधली.

---

रात्रीचा धाडसी प्रयत्न

रात्री बारा वाजता, जेव्हा वाड्यात सगळीकडे शांतता पसरली होती, तेव्हा मनिषा आणि सरला त्या खोलीच्या दारापाशी पोहोचल्या. मनिषाच्या हातात ती लोखंडी रॉड होती, आणि सरलाने एक मंद मिणमिणता दिवा पकडला होता. त्यांनी हळूच दारावर हात ठेवला, आणि मनिषाने रॉडने जोर लावला. काही क्षणांतच कुलूप तुटलं, आणि दार उघडलं.

खोलीत पुन्हा तोच निळा प्रकाश होता. तो आरसा अजूनही तिथेच होता, आणि त्यात पुन्हा मनिषाचं प्रतिबिंब दिसत होतं. पण यावेळी सरलाचंही प्रतिबिंब तिथे होतं. दोघींच्या प्रतिबिंबांनी एकमेकींकडे पाहिलं आणि हसू लागल्या. मनिषाच्या अंगावर काटा आला. ती सरलाकडे वळली आणि म्हणाली, “वहिनी, हे काय आहे?”

सरलाने काही बोलण्याआधीच त्या आरशातून एक भयंकर आवाज आला. तो आवाज जणू अनेक लोकांच्या किंचाळ्यांचा मिळून बनला होता. मनिषा आणि सरला घाबरून मागे सरल्या, पण तेवढ्यात त्या खोलीचं दार आपोआप बंद झालं. आता त्या दोघी त्या खोलीत अडकल्या होत्या.

आरशातली मनिषा आणि सरला आता हसणं थांबवून त्यांच्याकडे पाहत होत्या. त्या दोघींचे डोळे आता लाल झाले होते, आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर एक भयंकर हावभाव आला होता. मनिषाने सरलाचा हात पकडला आणि म्हणाली, “वहिनी, आपल्याला इथून बाहेर पडायचं आहे, लवकर!”

पण सरलाने तिचा हात झटकला आणि ती आरशाकडे चालू लागली. मनिषाने तिला थांबवण्याचा प्रयत्न केला, पण सरलाच्या डोळ्यात एक विचित्र चमक होती. ती म्हणाली, “मनिषा, तुला कळणार नाही. हा एकमेव मार्ग आहे. जर आपण त्यांना ती मुलगी दिली, तर आपण सुटू शकतो.”

मनिषाला काहीच कळत नव्हतं. तिने सरलाला ओढण्याचा प्रयत्न केला, पण तेवढ्यात त्या आरशातून एक काळी सावली बाहेर आली. ती सावली इतकी भयंकर होती की मनिषाच्या तोंडून किंचाळीच निघाली. ती सावली सरलाकडे गेली आणि तिला आरशात ओढलं. सरला काहीच प्रतिकार करत नव्हती. ती फक्त हसत होती, आणि मग ती आरशात नाहीशी झाली.

मनिषा आता एकटीच त्या खोलीत उभी होती. तिच्या हृदयाचे ठोके इतके जोरात पडत होते की तिला आपलाच आवाज ऐकू येत होता. तिने दाराकडे धाव घेतली, पण दार उघडत नव्हतं. तेवढ्यात त्या आरशातली तिची प्रतिकृती बोलली, “मनिषा, तू आता आमची आहेस. तुझ्याशिवाय हा शाप पूर्ण होणार नाही.”

मनिषाने आपले डोळे बंद केले आणि त्या दरवाजाची आठवण केली. तिने डोळे बंद ठेवून तेरा पावले चालली. जेव्हा तिने डोळे उघडले, तेव्हा ती पुन्हा स्वयंपाकघरात होती. पण तिच्या मागे कोणीतरी उभं होतं. ती घाबरून मागे वळली, आणि तिथे सरला उभी होती—पण तिचे डोळे आता लाल झाले होते, आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक भयंकर हास्य होतं.

“मनिषा, आता तुझी पाळी आहे,” सरला म्हणाली, आणि तिने मनिषाचा हात पकडला.

---

क्रमशः

#स्वतःला_शोधताना  

#गौरीहर्षल  

शब्दसंख्या: 1231