चक्रव्यूह भाग 10

चक्रव्यूह भाग 10: रहस्यमय सहकारी

प्राचीन पुस्तक चोरीला गेल्याने मनिषा आणि सरलाच्या मनात अस्वस्थता पसरली होती. कालदेवच्या सावलीने शास्त्रींवर हल्ला केला होता, आणि आता तो मंत्रांचा वापर करून विश्वाला धोका निर्माण करू शकत होता. शास्त्रींना वैद्याच्या देखरेखीखाली ठेवल्यानंतर, मनिषा आणि सरलाने ठरवलं की त्या कालदेवचा पाठलाग करून पुस्तक परत मिळवतील. पण त्यांना एक समस्या होती—त्यांना कालदेवच्या गुप्त ठिकाणाचा पत्ता माहिती नव्हता.

त्या रात्री, जेव्हा त्या गावातील मंदिरात प्रकाश मंत्रांचा जप करत होत्या, तेव्हा एक रहस्यमय व्यक्ती त्यांच्यासमोर प्रकट झाली. ती एक तरुणी होती, साधारण तिशीतली, जिचे डोळे गूढ आणि आत्मविश्वासाने भरलेले होते. तिने स्वतःची ओळख **विद्या** म्हणून करून दिली आणि सांगितलं की ती कन्याशक्ती संप्रदायाच्या मूळ शाखेची माजी सदस्य आहे. “मी कालदेवच्या योजनांबद्दल ऐकलं आहे,” ती म्हणाली. “तो सर्पचक्राला पुन्हा जागृत करून विश्वावर नियंत्रण मिळवण्याचा प्रयत्न करतो आहे. मी तुम्हाला त्याच्या गुप्त ठिकाणापर्यंत नेऊ शकते.”

मनिषा आणि सरलाने एकमेकांकडे पाहिलं. त्यांना विद्यावर विश्वास ठेवावा की नाही, याबद्दल शंका होती. मनिषाने विचारलं, “तू आम्हाला का मदत करत आहेस? आणि तुला कालदेवबद्दल इतकं कसं माहीत आहे?” विद्याने एक गूढ हास्य केलं आणि म्हणाली, “माझी आणि कालदेवची जुनी ओळख आहे. त्याने माझ्या कुटुंबाला नष्ट केलं, आणि आता मला त्याला थांबवायचं आहे. पण तुम्हाला माझ्यावर विश्वास ठेवावा लागेल.”

सरलाला विद्याच्या बोलण्यात काहीतरी खोटं वाटत होतं, पण त्यांच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. त्यांनी विद्यासोबत जाण्याचा निर्णय घेतला, पण मनिषाने ठरवलं की ती तिच्यावर नजर ठेवेल. विद्याने त्यांना सांगितलं की कालदेवचं गुप्त ठिकाण एका डोंगरात लपलेलं आहे, जिथे एक प्राचीन गुहा आहे. त्या गुहेत कालदेवने सर्पचक्राची एक प्रतिकृती तयार केली आहे, ज्याच्या मदतीने तो मंत्रांच्या शक्ती वाढवत आहे.

---

डोंगरातील प्रवास

दुसऱ्या दिवशी सकाळी, मनिषा, सरला आणि विद्या डोंगराच्या दिशेने निघाल्या. प्रवास कठीण होता—खड्डे, दगड आणि घनदाट जंगल त्यांच्या मार्गात अडथळे आणत होते. विद्याने त्यांना मार्ग दाखवला, पण तिच्या प्रत्येक हालचालीत एक सावधगिरी होती, जणू ती काहीतरी लपवत होती. मनिषाने सरलाला खाणाखुणा करून सावध राहण्यास सांगितलं.

काही तासांच्या प्रवासानंतर, त्यांना एक प्रचंड गुहा दिसली, ज्याच्या प्रवेशद्वारावर सापांचे नक्षीकाम कोरलेलं होतं. गुहेच्या आतून एक निळा प्रकाश बाहेर येत होता, आणि मंत्रांचा हलका संनाद ऐकू येत होता. “कालदेव आत आहे,” विद्या म्हणाली. “पण सावध राहा—त्याने सावल्यांचं सैन्य तयार केलं आहे.”

मनिषाने प्रकाश मंत्रांचा जप सुरू केला, आणि त्या तिघी गुहेत प्रवेशल्या. आतमध्ये एक भव्य खोली होती, ज्याच्या मध्यभागी सर्पचक्राची एक छोटी प्रतिकृती होती. त्याच्या केंद्रात प्राचीन पुस्तक ठेवलेलं होतं, आणि त्याच्या बाजूला कालदेव उभा होता—एक उंच, काळ्या वस्त्रातला आकृती, ज्याचे डोळे अग्नीसारखे चमकत होते. “तुम्ही आलात?” तो हसत म्हणाला. “पण तुम्ही माझ्या योजनेला थांबवू शकणार नाही. सर्पचक्र पुन्हा जागृत झालं आहे, आणि आता मी विश्वाचा स्वामी होईल!”

---

गुहेतील लढाई

कालदेवने आपल्या हातातून काळा धूर सोडला, आणि त्यातून असंख्य सावल्या प्रकट झाल्या. मनिषाने तात्काळ प्रकाश मंत्रांचा वापर करून त्या सावल्यांना दूर ठेवलं, तर सरलाने विनाश मंत्रांचा जप करून सर्पचक्राची शक्ती कमजोर करण्याचा प्रयत्न केला. विद्या मात्र मागे राहिली, आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र भाव होता.

लढाई तीव्र झाली. कालदेवने सृष्टी मंत्रांचा वापर करून आणखी सावल्या निर्माण केल्या, आणि मनिषा आणि सरलाला त्यांच्याशी लढताना त्रास होऊ लागला. मनिषाने विद्याला ओरडून विचारलं, “तू आम्हाला मदत का करत नाहीस?” तेव्हा विद्याने एक हास्य केलं आणि म्हणाली, “मी तुम्हाला इथे आणलं, पण माझा हेतू वेगळा आहे. कालदेव, मला माझी शक्ती परत दे!”

मनिषा आणि सरलाला धक्का बसला—विद्या कालदेवची साथीदार होती. तिने त्यांना फसवलं होतं. कालदेवने विद्याला एक काळा दगड दिला, आणि तिने त्याचा वापर करून स्वतःची शक्ती वाढवली. आता मनिषा आणि सरलाला दोन शत्रूंविरुद्ध लढावं लागणार होतं.

पण मनिषाने हार मानली नाही. तिने महाशक्तीने दिलेले प्रकाश मंत्र आठवले आणि त्यांचा जप तीव्र केला. त्या मंत्रांनी गुहेत एक प्रचंड प्रकाश निर्माण केला, ज्याने कालदेवच्या सावल्या नष्ट होऊ लागल्या. सरलाने संनाद मंत्रांचा वापर करून सर्पचक्राशी जोडणी केली आणि त्याची शक्ती पूर्णपणे बंद केली. विद्याने कालदेवला वाचवण्याचा प्रयत्न केला, पण मनिषाच्या प्रकाश मंत्रांनी तिलाही कमजोर केलं.

अखेर, कालदेव आणि विद्या दोघेही जमिनीवर कोसळले. मनिषाने पुस्तक परत घेतलं, आणि सर्पचक्राची प्रतिकृती नष्ट केली. गुहेत शांतता पसरली, पण मनिषा आणि सरलाला समजलं की ही लढाई अजून संपलेली नाही.

क्रमशः 

#स्वतःला शोधताना 

#गौरीहर्षल 

शब्दसंख्या: 635